Ik zat in een therapiesessie, gericht op mijn huidige eetstoornis. We raakten in gesprek, mijn therapeut haalde een dierbare van haar aan. Iemand met overgewicht, zonder eetstoornis, geen verstoring in het zelfbeeld. Tot, mijn verbazing, werd het gewicht ook niet als een probleem benoemd.

Ik vind het lastig om mijn verwarring over bovenstaande onder woorden te brengen.

Een deel van mijn eetstoornis -of in elk geval iets wat er mee verweven is- werd opeens zichtbaar. Een deel waar ik nog geen kennis mee had gemaakt. Zijn er daadwerkelijk mensen die overgewicht hebben, een zogenaamd te hoog BMI (ik ben mij ervan bewust dat BMI een beperkt meetmiddel is) zónder een eetstoornis? Geen verstoorde relatie met eten? Geen verborgen schaamte of compensatiedrang?

Het wringt en botst met mijn wereldbeeld. Voor mij heeft eten altijd te maken met het omgaan met situaties en/of problemen, emoties, zelfbeeld en/of de mate van onveiligheid in mijn leven. Dat iemand gewoon kan zijn -met overgewicht, zonder strijd- past nog niet in hoe ik de wereld begrijp.

Ik besef hoe naïef het is om te denken dat eten voor iedereen dezelfde functie heeft. Maar het blijft confronterend dat mijn referentiekader zo beperkt blijkt.

Na mijn master aan de universiteit kon je solliciteren op functies die volledig waren ingericht op onderzoek doen. Na tweeënhalf jaar doen over mijn masterscriptie (een jaar is gebruikelijk), kon ik me niets ergers voorstellen dan weer vastzitten in een onderzoeksgroep, werkend aan een onderwerp dat nog onvoldoende onderzocht is, maar waar wel een aanleiding voor moet zijn.

Of ik er goed in zou zijn? Maar potverdikkie wat zou ik een gemotiveerde student zijn.